In zijn autobiografie schreef Miles Davis dat Prince de enige muzikant ter wereld was met de capaciteiten om de muziek voorwaarts te helpen. Davis refereerde naar muzikale dapperheid, maar hij zou net zo kunnen praten over Prince z'n zakeninstinct, wederom bewezen door het komende album weg te geven -- de laatste van een lange serie van innovatieve maneuvres, inclusief zijn ontsnapping uit een 'Warner Music Group' contract in 1994, vroege steun aan P2P handel en status as een van de eerste bekende artiesten die via zijn website begon met muziek te verkopen.
Davis' laatste, beste hoop voor de toekomst van muziek - most recently outraged the music establishment door te zeggen dat hij zijn nieuwe CD 'Planet Earth' aan Britse fans die volgende week de 'Mail on Sunday' kopen. Door deze stunt weigert Sony/BMG om het album te distribueren in Groot Brittanje, provocerende uitspattingen van muziek retailers die zichzelf in de keten er tussenuit niet gaan.
Paul Quirk, co-chairman van de Engelse Entertainment Retailers Association, sloeg dreigende taal uit: "'The Artist Formerly Known as Prince' zou moeten weten dat hij zo snel 'the Artist Formerly Available in Record Stores' zal heten."
Deel van het probleem - volgende de retailers - is dat Prince z'n tactiek de perceptie aan de kant van de consument creert dat muziek gratis is.
Jack Horner, creatief en joint managing directeur voor Frukt, een muziek-marketing agency, zei dat terwijl "mensen als (Prince) speleren een vitale rol in uit te vinden wat het model zal zijn voor de muziek busines van morgen, door een heel album weg te geven op de voorkant van een krant, het devalueren van muziek is zeker daar, wat volgens velen tegenwoordig niet een positieve boodschap is."
Niet de 'Mail on Sunday' of Prince z'n kamp wil loslaten wat er precies is betaald voor de rechten om zijn album weg te geven, wel is duidelijk dat Prince vooruit is betaald en dat bijna 3 miljoen 'Mail on Sunday' lezers -- en iedereen die tickets gekocht heeft voor een van zijn shows -- zal de CD gratis ontvangen. Het weggevertje heeft er vrijwel zeker voor gezorgd dat 15 van zijn 21 shows in London z'n 'O2 Arena' binnen het eerst uur uitverkocht waren. In 'the venue' (voormalig Millennium Dome) kunnen ongeveer 20,000 mensen. Als de nog zes shows ook uitverkocht raken, zal de tour meer dan 26 millioen dollar in het laadje brengen.
Gecombineerd met de onbekend betaalde prijs door de 'Mail on Sunday' is niet slecht voor iemand die betrokken zou zijn bij het "zeer duidelijke devalueren van muziek."
Prince z'n laatste openingszet zorgt tevens voor de erkenning dat kopieen - en niet de nummers zelf - waardeloos zijn in het digitale tijdperk. Des te langer een album in de verkoop is, des te groter de kans dat mensen ergens een kopie maken; van een vriend z'n CD of een vreemde z'n 'gedeelde bestanden' map. Wanneer kopieen de grens van waardeloos bereiken, heeft enkel nog het origineel waarde, en dat is wat Prince verkocht aan de 'Mail on Sunday': het recht om 'Patient Nul' te spelen in het 'kopieerspelletje'.
Net als bij blogging en zoveel andere digitale wegen, kan muziekdistributie een competitie veroorzaken, wie het eerste dingen 'post'. Op een bepaalde manier zal muziek distributie niet langer gaan over ruimte -- maar het zou gaan over tijd.
Meer bands & labels zullen het idee onderzoeken om extra waarde uit hun muziek te genereren door de rechten om als eerste in distribueren te mogen, op het moment dat traditionele bronnen leeg komen te staan. De recente drang op een "at will" contract door Universal met de Apple music store - als voorbeeld - wordt gezien als onderdeel van het plan van het grootste platenlabel ter wereld om de wereld voor sommige albums de exclusieve rechten tot debuut te verkopen. En nergens staat in steen geschreven dat muziekdistributeurs de enige kandidaten zijn voor het kopen van deze rechten.
Artiesten hebben al sinds jaren gelicenseerde muziek voor adverteerders geschreven, uiteraard, echter dit gaat een stapje verder: toestaan dat de gelicenseerde functioneerd als de distributeur van de muziek (tenminste initieel). Als dit idee aanslaat, zullen artiesten en labels gaat kijken om Prince z'n succes te dupliceren maar zullen moeten uitkijken om niet beschukdigd te worden van 'selling out'.<
In de jaren 90 was de slogan voor posters en graffiti in en rond de school vaak "Corporate Rock Sucks," en al is die houding niet meer overweging and although that attitude no longer seems prevalent, fans still routinely revolt when they hear one of their favorite songs used in a car ad.
Prince verzekerde dat the 'Mail on Sunday' versie van zijn album identiek zal zijn aan het album in de platenzaken, het idee scheppende dat het bij de krant wordt geleverd, tegengesteld aan dat het van de krant is. Ondernemingen die geïnteresseerd zijn in gesponsorde muziek-contracten, zoals RCRD LBL (een opkomende collaboratie tussen Engadget's Pete Rojas en Downtown Records), zullen met diezelfde tact sponsoring moeten zien te bewerkstelligen. Maar als het ze lukt zullen merken, fans & bands groot en klein hiervan meeprofiteren.
Eliot Van Buskirk bespreekt digitale muziek sinds 1998, na s'werelds eerste MP3-speler op het bureau van een collega te zien. Hij speelt de bas en rijdt fiets.